Meer wildcats dan je dacht

Familieleden van onze huiskatten zijn te vinden in bijna alle grotere bossen van Duitsland

Meer verspreid dan gedacht: de Europese wilde kat Felis silvestris silvestris © Senckenberg / Steyer
voorlezen

Verborgen bosbewoners: wilde katten zijn meer wijdverbreid in Duitsland dan eerder werd vermoed. Dit bewijst een grootschalige "volkstelling" in Duitse bossen. De verlegen bosbewoners zijn nu bijna overal in de beboste lage berggebieden van Duitsland. Nog een goed nieuws: een kruising van wilde katten met huiskatten lijkt minder vaak voor te komen dan eerder werd gevreesd.

Millennia lang was de Europese wilde kat (Felis silvestris silvestris) gebruikelijk in onze bossen. Maar door te jagen, hun leefgebied en ziekten uiteen te halen, was de verlegen jager zo gedecimeerd dat de bevolking in Duitsland in 1920 zelfs bijna uitstierf. Sindsdien wordt de wilde kat als zeer zeldzaam beschouwd. Onderzoekers schatten hun voorraad in Duitsland op ongeveer 2.000 tot 5.000 dieren.

Valeriaan als lokstof

Het bleef echter onduidelijk, waar de enkele overgebleven wilde katten bij ons voorkomen. Een grootschalige "telling" heeft dit nu voor het eerst verduidelijkt - met verrassende resultaten. Katharina Steyer van het Senckenberg Research Institute en de Goethe Universiteit van Frankfurt moesten hun toevlucht nemen tot een truc voor hun studie, omdat de wilde katten extreem verlegen zijn, maar niet extern kunnen worden onderscheiden van grijze huiskatten zonder verder onderzoek.

"Het is daarom niet eenvoudig om de wilde populaties in bossen vast te leggen", legt Steyer uit. Om een ​​monster voor genetische analyse te krijgen, gebruikten de onderzoekers de "Lockstock-methode". Hiervoor worden wandelstokken ingewreven met valeriaan en in het bos geplaatst. De katten worden aangetrokken door de geur, wrijven tegen de lokken en laten haar achter op het opgeruwde oppervlak. Meer dan 6000 monsters van 2.220 individuele dieren konden worden verkregen voor genetische analyse.

Een wilde kat wrijft zichzelf op een lok en laat het haar achter voor een genetisch onderzoek. © Don Bosco / Sannerz

Bijna in alle grote bossen

Het verrassende resultaat: wilde stakingen komen vaker voor en vooral verspreid dan een paar jaar geleden werd aangenomen. "44 procent van de wildcats-monsters die we hebben vastgesteld, zijn verzameld buiten het distributiegebied dat bekend was vóór genetische analyse", zegt Steyer. Dienovereenkomstig zijn er nauwelijks grotere bosgebieden zonder wildcats tussen S dniedersachen en Nordbayern en tussen Eifel in het westen en Th er Wald in het oosten. tonen

Ook in het Westerwald, Kellerwald en in de Rh n gebieden, waar tien jaar geleden werd aangenomen dat er geen wilde katten leven, sterven de biologen duidelijk bewijs van reproductie van populaties. Ook werden nieuwe distributiegebieden zoals de Kottenforst bij Bonn of het Arnsberger Wald bezet door de vele monsters.

Nauwelijks te mengen met huiskatten

En er was iets positiefs aan de studie: het gevaar van het mengen van tamme en wilde katten lijkt minder dan eerder werd gevreesd. Van de 2.220 individuele individuen identificeerden onderzoekers slechts 86 individuen als hybride vormen tussen wilde en huiskatten. "Slechts vier procent van alle wildcats die we hebben onderzocht, vertoonde sporen van tamme katten-DNA als gevolg van hybridisatie-evenementen", aldus de onderzoekers.

"Goed nieuws is eigenlijk zeldzaam in natuurbehoud, dus we moeten vooral blij zijn met de verbazingwekkende heropleving van deze fascinerende soort", zegt Steyer. Ondanks het ogenschijnlijk grote verspreidingsgebied blijft de wilde kat een zeldzame soort in Duitsland.Daarnaast is het nog onduidelijk of er echt meer wilde katten zijn of dat ze in sommige bosgebieden over het hoofd zijn gezien.

"We willen dit onderzoeken met ons record, dat waarschijnlijk uniek is in de wereld, in de toekomst. We willen ook begrijpen hoe wilde katten zich verplaatsen en verspreiden in ons culturele landschap en welke effecten barrières, zoals wegen en grootschalige landbouwgebieden, hebben, "zegt co-auteur Carsten Nowak van het Senckenberg Research Institute. (Conservation Genetics, 2016 doi: 10.1007 / s10592-016-0853-2)

(Senckenberg Research Institute and Nature Museums, 22.06.2016 - NPO)